Zweer
In deze Week van het Schrijven (en het kunstweekeinde Oegstgeest en de Open Monumentendagen) geef ik aanstaande zaterdag en zondag vier gratis workshops in Oegstgeest, waarvoor ik je met plezier uitnodig.
De workshops zijn bedoeld voor:
- mensen die schrijven leuk vinden en van kunst houden
- mensen die denken dat ze de pest hebben aan schrijven (en aan kunst en aan monumenten)
- mensen die denken dat ze er niets van kunnen - van schrijven
- mensen die nooit naar zoiets toe gaan, maar het nu toch wel eens willen proberen, gewoon omdat ik de workshop geef
Ik durf er AL mijn pennen om te verwedden dat iedereen die komt een kostelijke dag beleeft.
Dus, kom! Op zaterdag naar kasteel Oud-Poelgeest, op zondag naar de bibliotheek.
Echt hartstikke leuk - ik zweer het je.
Liefs,
Corien
Zaterdag 11 september Locatie Kasteel Oud-Poelgeest (Poelgeesterweg 1)12.00-14.00 uur15.00-17.00 uurWorkshop Schrijven op locatie, met kasteel Oud-Poelgeest als inspiratiebron.Kom samen associëren, fantaseren aan de hand van korte, duidelijke proza- en poëzieopdrachten. Schrijven over het kasteel zelf, de opengestelde ruimtes, de vroegere en toekomstige bewoners, de kunstwerken die binnen te zien zijn. Gratis workshop. Schrijfervaring absoluut niet noodzakelijk. Graag papier en pen meenemen.
Zondag 12 september Locatie Bibliotheek (Lange Voort 2t)12.00-14.00 uur15.00-17.00 uurWorkshop Kunst kijken met je pen. Ervaar dat er heel wat meer aan een kunstwerk te zien valt als je erover schrijft. Kom samen associëren, fantaseren en schrijven aan de hand van korte, duidelijke proza- en poëzieopdrachten. Verplaats je in het kunstwerk, de maker ervan of over een van de afgebeelde personen. Zo'n verandering van perspectief maakt kijken naar kunst spannend en verrassend. Gratis workshop. Schrijfervaring absoluut niet noodzakelijk. Graag papier en pen meenemen.
Zie voor het hele pogramma van het Kunst- en Cultuurweekeinde en de Open Monumentendagen van Oegstgeest www.osger.nl
Dopje
Ik ben er zo eentje die zich ergert aan het niet vastgedraaide dopje op de tandpastatube. Dat de binnenkant van zo’n dopje steeds viezer wordt… Dat de tandpasta erin aankoekt… En in de schroefdraad gaat zitten...
Telkens als ik de dop al na een halve draai in mijn handen heb, vloek ik. In mijn hoofd en nooit hardop, maar toch.
Omdat dopjesneukers zo’n slecht imago hebben, ben ik nooit uit de kast ben gekomen. Zelfs degene die al bijna twintig jaar lang het dopje niet vastdraait weet van niks.
En nu heb ik er iets op gevonden. Ik heb vorige week een EIGEN tube tandpasta gekocht. Hij staat in het toiletkastje, niet op de wastafel, zoals die vieze. Telkens als ik het deurtje van het kastje opendoe, glimlach ik nu.
Niemand weet het.
Ik heb nergens over hoeven zeiken.
Maar ik ben zooo gelukkig!