Botblog

Hou van mij

hou_van_mij_presentatie_059.jpgEind februari een piekfijne presentatie gehad van Hou van mij bij boekhandel Van der Velde in Groningen!
Het was een ontroerende middag, met familie, lieve vrienden van heel vroeger en iets later, Dik en Jeanine van uitgeverij Querido en Edward van de Vendel, die een inleidend praatje hield over Slash, de boekenserie waarin Hou van mij is verschenen.

Het meest bijzonder was dat er veel vrienden en familieleden waren van Yasmine van Leur. Op haar leven is Hou van mij gebaseerd. Al de tijd dat we aan het boek werkten, hebben we gesproken over de mensen die ik nu eindelijk in het echt heb ontmoet. Ze hebben model gestaan voor de personages in het boek. 
Na afloop zijn we met een grote groep uit eten geweest. Toen was het net of ik met mijn personages aan tafel zat. Het was een intense dag en ik kon echt niet slapen 's nachts.
Ik heb Yasmine officieel het eerste exemplaar aangeboden van het boek over Monisha, dat gebaseerd is op haar verhaal. We hebben samen gesigneerd en ik heb voorgelezen, ook het voorwoord van Yasmine uit het boek.

Om dit boek te maken hebben Corien en ik elkaar ruim een jaar lang maandelijks gesproken. Soms keken we een film of gingen we ergens eten. Meestal spraken we elkaar bij mij thuis. Eerst in het begeleid wonen project van jeugdzorg, later in mijn eigen huisje.
We hebben over van alles gepraat: hutspot met gehaktballen, seks en vakken vullen bij de drogist. Wat te moeilijk was om te vertellen heb ik opgeschreven. Maar er waren ook dingen te moeilijk om op te schrijven.
Dit boek is een roman: Monisha lijkt op mij, maar ik ben het niet. De andere figuren in het verhaal lijken op mensen die ik ken, maar ze zijn het niet. We hebben er personages en gebeurtenissen bij verzonnen en die anders in de tijd gezet.
Monisha en ik weten allebei dat er in het leven maar twee dingen vaststaan: dat je wordt geboren en dat je doodgaat. In de tussentijd zijn er mensen bij je. Mensen die je helpen en mensen die je kwetsen. Maar eigenlijk ben je altijd alleen. Je moet alles zelf doen.

Ik hoop dat mijn lezers sterker worden van dit boek. Dat ze denken: als Monisha het kan, kan ik het ook.
Yasmine
Geplaatst op: 05 maart 2009

Duits

 
De laatste dagen lees ik elke dag een halfuurtje voor uit Sag nicht, ich liebe dich, de Duitse vertaling van Leif, mijn lief (2003).
Er luistert gelukkig niemand, want het klinkt niet al te best. Ik struikel steeds weer over dezelfde zinnen. ‘Wir gingen weiter, durch die stille Einkaufsstraße, in der wild gewordenen Mofas im Zickzack an uns vorbeiknatterten’, bijvoorbeeld.
Probeer maar eens, hardop.
Of anders: ‘Ich roch Urin und Hundekot.’
 
Binnenkort mag ik tijdens een boekenfestival in Lübeck een zaal vol Duitse scholieren voorlezen. Ik kreeg een uitnodiging van een van de organisatoren, Mathias Sören, de jongen met de twee voornamen. Sag nicht, ich liebe dich had zo’n indruk op hem gemaakt en hij hoopte dat ik wilde komen.
Tuurlijk, wat een eer!
 
Om een paar goeie fragmenten uit te zoeken heb ik - drie jaar nadat het verscheen - Sag nicht, ich liebe dich eindelijk eens helemaal en grondig gelezen. Dat is apart, je eigen werk in vertaling lezen!
Omdat het verhaal niet werd verteld in mijn eigen, maar in Duitse woorden, lette ik minder op de zinnen en keek ik meer naar het verhaal. Ik kon het lezen alsof iemand anders het geschreven had, en ik vond dat die ander dat best aardig gedaan had.
Dat verbaasde me nogal. Een paar weken geleden had ik een bladzijde in de Nederlandse versie opengeslagen en kippenvel gekregen van de woorden die helemaal niet uitdrukten wat ik bedoelde.
 
Misschien is het Duitse boek gewoon mooier dan het origineel.
Rolf Erdorf heeft Leif, mijn lief vertaald. Hij heeft in 2005 de Martinus Nijhof-prijs ontvangen voor zijn werk als vertaler van jeugdboeken.
Gelukkig komt hij ook naar Lübeck om me te helpen, want na het voorlezen mag ik ook nog vragen uit de zaal beantwoorden.
En nu maar hoffen daß ich nicht mit einer Mund voll Zähnen zu stehen komme.
 
 
Geplaatst op: